عشق

 

عشق يعني مستي ديوانگي

عشق يعني با جهان بيگانگي

عشق يعني شب نخفتن تا سحر

عشق يعني سجده ها با چشم تر

عشق يعني سر به دار آويختن

عشق يعني اشك حسرت ريختن

عشق يعني در جهان رسوا شدن

عشق يعني مست و بي پروا شدن

عشق يعني سوختن و ساختن

عشق يعني زندگي را باختن

 

جاذبه خاك به ماندن میخواند و آن عهد باطنی به

 رفتن. عقل به ماندن میخو اند عشق به رفتن .. و

اين هر دو را خداوند آفريده است، تا وجود انسان،

در آوارگی وحيرت ميان عقل و عشق معنا شود...

عاشق عشق باش  و دوست بدار دوست داشتن را،  از تنفر متنفر باش

 و به مهرورزي مهر بورز،  با آشتي آشتي کن   و از جدايي جدا باش

 

|+|

غم

وقتی به دنيا آمدم صدايی در گوشم طنين انداخت و گفت:

 

 تا آخرين لحظه عمرت با تو خواهم ماند

 

گفتم تو کيستی ؟؟؟

 

گفت : غم!!

 

خيال کردم غم عروسکی است که ميتوان با آن بازی کرد

 

و حال که فکر ميکنم ميبينم خود عروسکی هستم

 

                                                                          <<<< نام : غم>>> >

 

                                                                       <<<<شهرت:غصه>>>>

 

                          

 

در خواب ناز بودم شبی دیدم کسی در می زند

 

در را گشودم روی او دیدم غم است در می زند

 

ای دوستان بی وفا از غم بیاموزید وفا

 

غم با همه بیگانگی هر شب به ما سرمیزن

 

 

           

 

                                                 

زندگي گل زرديست بنام غم زندگي فرياد بلنديست بنام آه

 

زندگي آينه اي شکسته بنام دل زندگی مرواريد غلطاني است بنام اشک

 

زندگي لحظه شادي آفريني دارد بنام مرگ

 

زندگي يعني خون دل خوردن پشت ديوار آرزو ماندن اولش رنج و آخرش مردن

 

 

 

|+|

بر سنگ مزارم بنويسي

 

بر سنگ مزارم بنويسيد

اشفته دلی خفته در این خلوت خاموش

كه او زاده ی غم بود و ز غم های جهان گشته فراموش

 

نميدانم پس از مرگم چه خواهد شد

نميخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولي بسيار مشتاقم که از خاک گلويم سوتکي سازد،

گلويم سوتکي باشد به دست کودکي گستاخ و بازيگوش،

که او يکريزو پي در پي دم گرم خوشش را در گلويم سخت بفشارد

وخواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد،

بدين سان بشکند در من،

سکوت مرگبارم را ...........

   

 

من پذیرفتم شکست خویش را پند های عقل دور اندیش را....

من پذیرفتم که عشق افسانه است این دل درد آشنا دیوانه است....

مي روم شاید فراموشت کنم...با فراموشی هم آغوشت کنم...

مي روم از رفتن من شاد باش...از عذاب دیدنم آزاد باش...

گرچه تنها تو از من میروی.....

آرزو دارم ولی عاشق شوی......

آرزو دارم بفهمی درد را......

                              تلخی بر خوردهای سرد را...

 
                             کسايي که به فکرمون هستن رو به گريه مي اندازيم.

 

                     ما گريه مي کنيم براي کسايي که به فکرمون نيستن. 

 

  و ما به فکر کسايي هستيم که هيچوقت برامون گريه نمي کنن

|+|

بی تو هرگز

 

چقدر وحشتناکه که هیچکس دلش برای من تنگ نشدهیچکس

 

نپرسید چطوری؟!کجایی؟! حتی اونایی که خیلی دم از

 

معرفت می زدند!!!یاد حرف همسایه افتادم که یکبار گفته

 

بود...

به سایه ها دل نبند...!!!

                                             "راست می گفت"

 

          

 

روی تخته سنگ نوشته شده بود:

                        اگر جوانی عاشق شد چه کند؟!

من هم زیر ان نوشتم:

                         باید صبر کند...

برای بار دوم از ان محل می گذشتم٬زیر نوشته ی من نوشته

بود:

                         اگر صبر نداشت چه کند؟!

من هم با بی حوصلگی نوشتم:

                          بمیرد بهتر است...

برای بار سوم که از ان محل می گذشتم٬انتظار داشتم

زیر نوشته ی من نوشته ای باشد٬اما...

                        زیر تخته سنگ جوانی را مرده یافتم

 

 

 

 

باهات نبودم برات که بودم 

                  چشات نبودم نگات که بودم

                             همه ی گفتنی هام فقط تو بودی

                    اگر حرفات نبودم صدات که بودم

اگر پاهات نبودم یه راه که بودم

                     اگر گریه نبودم یه اه که بودم

                             تو خودت مثل روز افتابی هستی

                      که خورشیدنبودم یه ماه که بودم

می تونستی واسه من یه چاره باشی

 

                                             "توی اسمون دل"

 

|+|